Promo kwam in aanraking met de hardcore sound toen dance nog niet zo gefragmenteerd was. Begin jaren '90 luisterde hij ook naar mellow, hiphouse en hiphop. Zijn smaak ontwikkelde zich daarna steeds meer in de richting van de wat meer stevige stijlen. Promo: 'Vooral bij hiphop ging m'n voorkeur uit het ruige, donkere en stoere van bijvoorbeeld Public Enemy en NWA.. De stap naar hardcore was daarna snel gemaakt. Ik ben er vanzelf ingegroeid.' Toch was Promo geen typische Gabber die in Aussi's rond liep of op Air Max' liep. Of zoals hij zelf zegt: 'Van binnen ben ik hardcore, van buiten niet.' Z'n liefde voor de hardcore nam alleen maar toe toen hij de muziek uit Duitsland, Italië en Scandinavië hoorde. 'Toen wist ik zeker: dit wil ik ook.'

Na de kleine feestjes mocht Promo het voor het eerst proberen op een grote party. 'De eerste keer dat ik voor een echt groot publiek stond, was tijdens de Birthday Party van Erick E in de Palace in Zaandam. Erick draaide toen nog onder de naam E-One. Het was indrukwekkend om aan 2000 man je stijl te laten horen.' In een klap stond Promo niet meer op de dansvloer maar tussen z'n dj-helden te draaien. Hij herinnert zich: 'Iedereen was er: Buzz Fuzz, Chosen Few, The Prophet. Ik was opgenomen tussen m'n voorbeelden.' Inmiddels draaide Promo in de Rex Club in Parijs, naast Carl Cox in de Sports Arena in LA, toerde hij door Australië en deed hij in Nederland Ahoy', de Brabanthallen en festivals als Defqon, Mysteryland en vrijwel alle belangrijke clubs aan. In 2004 sloot hij af op Sensation Black wat Promo 'een van de mijlpalen' in z'n bestaan noemt.

Naast het draaien begon Promo in '95 ook zelf te produceren. 'Het was de tijd van de happy hardcore en ik begon het rauwe gevoel steeds meer te missen.' Ondanks dat hij over weinig studioapparatuur beschikte, was hij er van overtuigd betere producties te kunnen maken dan de kwaliteit die hij over het algemeen hoorde. 'Ik had jaren op de dansvloer gestaan en vaak gedacht: 'waarom draai je dit nou?', of 'met deze gaan ze los'. Zo raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ik wist wat de goede sound is, wat ik wilde horen.' In '96 kwam hij onder contract te staan bij ID&T waarvoor hij in de jaren die daarop volgde naar eigen schatting meer dan 80 tracks produceerde. Promo werd in die tijd een volwassen producer die op eigen benen kon staan.

Ondanks de teloorgang van de Gabber eind jaren '90, was Promo er van overtuigd dat de hardcore nog lang niet aan z'n einde was. 'Ik had het gevoel dat ik halverwege de berg was en m'n top nog moest bereiken.', zegt hij. In de zomer van 2000 startte Promo z'n eigen label Third Movement. 'Ik wilde het rustig opbouwen met artiesten die stuk voor stuk iets toevoegen aan het label. Het heeft geen zin om een tweede Promo in de stal toe te laten.' Inmiddels zitten artiesten als D-Passion, Tommy Pulse en Peaky Pounder bij Third Movement dat het werk van zo'n twintig artiesten uitbrengt.

De sound van Promo wordt door hemzelf paradoxaal omschreven als 'toegankelijk duister'. Promo: 'Ik ben altijd op zoek naar nieuwe geluiden en speel graag met ritmes. Het lijkt in eerste instantie heel duister maar naarmate je het vaker hoort blijft er toch iets herkenbaars hangen.' Promo's typerende ruige geluid blijft hangen dankzij de catchy hook die hij aan z'n producties weet mee te geven. Een van de meest karakteriserende elementen van het werk van Promo is zijn Basskick waar hij jaren aan sleutelde. Deze wordt wereldwijd geïmiteerd en gesampled. Promo niet zonder trots: 'Het is krankzinnig maar ik schat dat 1 op de 10 platen mijn kick gebruikt.'

In het voorjaar van 2007 linkte Sebastian Hoff voor het eerst zijn artiestennaam aan een grootschalig evenement. In de gedaante van Q-Dance had Promo een partner gevonden die ‘The Resistance Below’ gedaante kon geven. Een zorgvuldig gekozen ondertitel, symbolisch aan de rebelse houding welke Promo kenmerkt. 'Het stoorde me dat je de sprong vooruit, die de muziek wel maakt, niet terugziet in de feesten. De fans staan nog steeds te dansen in stoffige sporthallen met hoogstens een opblaashond als versiering.' Met een indrukwekkende productie, interactieve elementen en een lijst aan nieuwe generatie dj’s kwam Promo’s geliefde muziekstroming geheel tot zijn recht in de HMH, Amsterdam. Na het succes van de eerste editie volgde in 2008 de uitverkochte 'Shadowbox' en het jaar daarop 'Sound System Command'.

Zoals z’n alter-ego Rude Awakening naast industrial ook op feesten als Awakenings of 5 Days Off staat, zo pakte Promo de kans met beide handen aan om in de zomer van 2008 een set te draaien op het Lowlands festival. Ondanks oude spookverhalen wist hij met z’n rauwe up-tempo geluid menig twijfelaar te overwinnen. Een vervolg kon dan ook niet uitblijven en in 2009 kreeg Promo de uitnodiging om één van de hoofdpodia van het festival te bestijgen.

Promo zou Promo niet zijn als hij deze kans niet net even anders zou invullen als wat men van hem zou verwachten. 'De set van vorig jaar zou ik toch niet snel overtreffen.' En zo onstond Promo Live, een grensoverschrijdende elektronische liveset. Een samenwerking tussen Promo en artiesten van de Top Notch stal. Toen in het voorjaar van 2009 bleek dat Top Notch – het onderkomen voor de beste Nederlandse hiphop - al langer iets met hardcore wilde doen was de link met Promo snel gelegd. De wens om samen te werken met rappers kwam uit. Hardcore versus hiphop, maar dan anders. Schijn bedriegt: hardcore om bij te chillen, funky beats om een moshpit mee aan te wakkeren en een muzikale overdosis om de nacht mee in te trekken. Volgende stap: een album op Top Notch.