24-01-12Lange Frans heeft een roerige periode achter de rug. Zo raakte de rapper/tv-presentator verwikkeld in een financieel conflict met zijn muzikale wederhelft Baas B en kampte zijn pasgeboren dochtertje een tijd met haar gezondheid. Met zijn solodebuut in de startblokken, en veel nieuwe projecten op stapel, hoopt de Diemenaar dat allemaal achter zich te laten. “Het heeft geresulteerd in mijn meest persoonlijke plaat tot nu toe. Op Levenslied ben ik eerlijk en gewoon mijzelf en ik hoop dat mensen dat ook gaan voelen.”

Zichtbaar duf van de eerdere interviews, maar duidelijk goedgemutst en trots op zijn solodebuut wacht Lange Frans ons op in de lobby van Hotel V. Met een krappe tien jaar ervaring als rapper en een grote voet tussen de deur in Hilversum mag Frans met recht een doorgewinterde artiest worden genoemd. Tegelijkertijd is veel van zijn muzikale ervaring verkregen, en mede mogelijk gemaakt, door zijn jaren lange samenwerking met vriend Baas B. Nadat het duo op ietwat ongelukkige wijze uit elkaar is viel stond hij er echt alleen voor. “Het is natuurlijk wel anders. Bart [Baas B] had natuurlijk wel altijd de muzikale leiding. Hij produceerde veel stukken zelf, speelde de instrumenten in en had veel te maken met het mixen en masteren. Nu is dat wat meer bij mezelf komen te liggen. Maar dat is op zich ook wel fijn omdat je met z’n tweeën bij onenigheid toch altijd bent geneigd om naar een compromis te zoeken. Nu kon ik gewoon lekker helemaal doen wat ik wilde.”

Eigen wil of niet, de voor een groot publiek toegankelijke muziek van het tweetal heeft de boomlange rapper natuurlijk geen windeieren gelegd. Samen met Baas B stond hij op de grootste podia en festivals, componeerde hij een niet misstaand alternatief voor het Wilhelmus en behaalde hij diverse nummer 1-noteringen in de nationale hitparades. “Ik ben onze formule niet vergeten. Wij wilden altijd wel een soort poppy nummers maken en ik denk dat ik dat op Levenslied ook weer doe, maar dan iets rauwer en minder gepolijst. Groot verschil is wel dat Bart en ik destijds natuurlijk helemaal geen toegang hadden tot een Marco Borsato of een productieduo als Fluitsma en Van Tijn. Die luxe heb ik nu gelukkig wel.”

Een luxe waarvan de rapper ook gulzig heeft gebruikgemaakt. Wie de tracklist van Levenslied bekijkt zal het opvallen dat Lange Frans voor zijn debuut een groot aantal nationale popartiesten - onder anderen Jeroen van der Boom, Trijntje Oosterhuis en Marco Borsato - heeft weten te strikken. Het aantal rappers is daarentegen op drie vingers te tellen (Zwarte Sjaak, Kermit en Faberyayo). “De reden dat er zo weinig rappers op mijn album staan is omdat een klassieke hiphopplaat niet was wat ik wilde maken. Dit moest echt een persoonlijk album worden, geen uitverkoop. Die artiesten die er wel op staan zijn ook puur gekozen op hun klankkleur en niet vanwege hun naam ofzo. Het nummer Zing voor Me (met Thé Lau) bijvoorbeeld, daarvan hoor ik ook wel dat 'Zing een liedje voor me Frans' niet de meest hoogdravende songtekst is, maar de wijze waarop Thé het zingt sluit wel naadloos aan bij de emotie die we erin hebben proberen te leggen.”

“Maar,” gaat hij verder, “er is absoluut geen liefde verloren. Ik ben met al die hiphopjongens nog steeds erg dik en we gaan zeker nog muziek maken. Er komt sowieso binnenkort een video uit van RB’s Hou van Amsterdam en ik heb nog een plannetje met Appa, dus dat komt goed.” De verschijningen van de rappers die het album wél hebben gehaald kan Frans eenvoudig rechtvaardigen. “Sjaak is mijn mentor. Van hem heb ik alles geleerd, dus is het alleen maar logisch dat hij op mijn album staat. Kermit is een jongen die ik momenteel een beetje begeleid in zijn carrière en ik wilde hem graag een kans geven. Yayo staat erop omdat ik hem simpelweg de beste Nederlandse rapper van het moment vind.”

Dat Levenslied geen klassiek hiphopalbum is geworden zal weinig mensen verrassen. Met een lucratieve carrière als tv-presentator/-persoonlijkheid en een eigen theatershow lijkt Lange Frans het label ‘hiphop’ - in hoeverre hij hier ooit al voor in aanmerking kwam - lang en breed te zijn ontstegen. “Geef het beestje een naam, maar zeker op dit album maak ik echt liedjes. Een hiphopsong is van oudsher gestructureerd langs een couplet van zestien bars en een refrein van acht bars; hiervan wijk ik allang af. Het is veel interessanter om van het derde couplet bijvoorbeeld een bridge te maken of om een nummer te beginnen met een refrein. Wanneer is een derde couplet überhaupt nog dope? Vaak verschiet je al je kruit al in het eerste en tweede couplet en neem je het derde op de koop toe.” Stellig gaat hij verder: “Ik denk sowieso dat de slimme rapper van vandaag zichzelf ziet als een popmuzikant. We concurreren immers met alles wat populair is en je zou jezelf tekort doen door binnen dat hiphopkader te blijven. Mijn concurrenten zijn simpelweg de mensen die een plaat willen uitbrengen of ook op de radio willen komen.” Ernstig: “Nederland is klein en er is veel collegialiteit, maar je bent wel mijn concurrent. We rennen beide achter dezelfde euro aan en ik kan lachen met je, maar aan het eind van de dag ben ik verantwoordelijk voor mijn eigen succes. De schoorsteen moet natuurlijk wel roken.”

Die schoorsteen houdt Frans niet alleen maar rokend met muziek maken en optreden. Als gezegd heeft de rapper inmiddels diverse televisieprogramma’s mogen presenteren, maakte hij een opwachting in diverse spelletjesshows en nam hij deel aan tal van competities. Binnenkort gaat hij ook bij Veronica weer een nieuw programma maken. “Ik vind tv maken echt ontzettend tof om te doen. Ik ben sowieso meer een entertainer dan een rapper; daardoor gaat het presenteren mij ook zo goed af. Iedereen heeft kunnen horen dat ik mijn accent onder controle kan houden en een publiek weet te boeien. Enige nadeel dat aan tv kleeft is dat er zo ongelofelijk veel mensen bij betrokken zijn die boven jou staan. Wanneer een programma niet goed wordt ontvangen krijg je als presentator vaak alle shit over je heen omdat je het gezicht van de show bent. Terwijl het enige wat je doet in feite het presenteren is. De mensen buiten het zicht van de camera blijven dan vaak buiten schot.” Hij gaat verder: “Bij mijn muziek weet ik gewoon van ‘Oké, als je het niets vindt, dan ben ik daar zelf geheel verantwoordelijk voor’, maar bij televisie bepaal ik met mijn presentatie misschien maar voor twintig procent hoe het er uiteindelijk uit komt te zien. Dat is soms wel frustrerend.”

Waar de rapper als presentator misschien nog iets van de macht en invloed bij zichzelf houdt is hij bij zijn deelname aan spelletjes en competities geheel overgeleverd aan het format en de camera’s. Zo zag Nederland hem in het verleden al uiterst geconcentreerd een Foxtrot dansen en zagen wij de Diemenaar somtijds op krampachtige wijze een opera voordragen. Ben je na dergelijke uitstapjes als muzikant eigenlijk nog wel geloofwaardig? “Wat mensen van mij vinden kan mij eerlijk gezegd niet zoveel schelen. Uiteindelijk ben je zo geloofwaardig als je zelf denkt te zijn. Ik neem mijn besluiten altijd erg zorgvuldig en aan de hand van drie pijlers: of ik het leuk vind om te doen, of er een uitdaging in verscholen ligt en of het wat oplevert. Want ik ben natuurlijk ook niet op mijn achterhoofd gevallen. Dat Dancing With the Stars, daar keken elke avond wel mooi 900.000 mensen naar en als ik dan op die manier een andere kant van mijzelf kan laten zien denk ik: waarom niet? Sowieso heb ik door die programma’s wel de kans gehad om met professionals te werken zoals Ernst Daniël Smid; een icoon in de Nederlandse klassieke muziek. Zulke kansen laat ik niet onbenut.”

Hoe leuk en leerzaam die ervaringen op televisie en met professionals ook mogen zijn, Frans’ hart ligt toch primair bij de muziek. “De basis van wie ik ben is muziek. Ik heb het ook aan mijn muziek te danken dat ik überhaupt dingetjes op televisie mag doen. Met muziek heb ik zelf de touwtjes in handen en Levenslied is ook echt een project geweest waar ik al mijn tentakels in heb kunnen rammen.” “Het heeft volgens mij geresulteerd in een persoonlijk album vol met liedjes die de mensen zullen boeien.”