Top Notch http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss Top Notch - Blogs /page/home ABC Manager nl-nl info@angrybytes.com (Angry Bytes) info@angrybytes.com (Angry Bytes) /page/artiest-blog/Extince  Afgelopen weekend stond in NRC Handelsblad een conversatie tussen Extince & Drs. P, gedocumenteerd door Saul van Stapele.

Lees hier hoe dat gesprek is gegaan.
 ]]> blogs Tue, 24 Apr 2012 15:45:00 +0200 /page/artiest-blog/Extince /page/artiest-blog/Extince /page/artiest-blog/Fresku
Lees het volledige interview via deze link.

 ]]> blogs Mon, 23 Apr 2012 12:01:00 +0200 /page/artiest-blog/Fresku /page/artiest-blog/Fresku /page/artiest-blog/Guido%20Belcanto  'Wat is het fantastisch om een gevierd zanger te zijn', aldus Guido Belcanto. En dat klopt: hij besloot vrijdag in de AB (Ancienne Belgique) een tournee met enkel uitverkochte zalen. En ook in Brussel werd het een triomftocht.

De Morgen schreef een mooie recensie over het optreden van Guido Belcanto in de Ancienne Belgique, die vandaag verschenen is. Lees de recensie hier. 
 ]]> blogs Mon, 16 Apr 2012 10:04:00 +0200 /page/artiest-blog/Guido%20Belcanto /page/artiest-blog/Guido%20Belcanto /page/artiest-blog/Guido%20Belcanto "Guido Belcanto verdient een verfilming van zijn leven, niet Silvio Berlusconi." Dat schrijft De Morgen over deze Vlaamse Chansonnier. 


Lees het volledige bericht op onze Moby-account.

 ]]> blogs Thu, 05 Apr 2012 09:53:00 +0200 /page/artiest-blog/Guido%20Belcanto /page/artiest-blog/Guido%20Belcanto /page/artiest-blog/Extince
De meerwaarde is vooral dat de verzameling nummers nu door DJ DNS aan elkaar is gemixt en door MC Fit wordt gehost. Dat betekent veel scratches en het houdt in dat de nummers weleens worden onderbroken door een te enthousiaste MC, maar ook dat de tape vlot klinkt en eigenlijk nooit saai wordt. Want hoewel veel nummers al eerder verschenen, wordt ook duidelijk dat de meeste van bovengemiddeld niveau zijn. Wat opvalt is, vooral in de eerste paar tracks, met hoeveel souplesse Extince nog steeds rapt. Zijn opschepperij zit vol rake woordspelingen, terwijl hij hier en daar wat plaagstootjes uitdeelt naar de Nederlandse rapscene en op zijn eigen positie in het hiphoplandschap reflecteert. Een voorbeeld uit Microfoontje Test: “In mijn eigen taal versta ik pas hoe goed ik wel niet ben.”

De voorheen nog onbekende tracks Steppen, 1 voor de Euro, Katten, Op de Foto, The Bacardi Rap en Vastdansen voelen op die laatste na als onaf. Ze ontberen een kop en een staart, een duidelijk refrein of een echt goede, uitgebalanceerde verse. Door de korte duur van deze tracks, en de manier waarop ze in het geheel zijn gemixt, vallen ze eigenlijk nauwelijks op. Vermoedelijk zijn dit ook tracks die al langer op de plank liggen, dat blijkt bijvoorbeeld in 1 voor de Euro uit de gastverse van Ali B, die vooral nog ouderwets aan het opscheppen is. Sowieso verschijnt er een keur aan Nederlandse gastartiesten op dit album: onder anderen Gers Pardoel, RBDJAN, Rocks, Fresku, Postman, U-Niq en Rosa Ana passeren de revue. De verscheidenheid aan stemmen zorgt voor variatie en afwisseling op de toch al kleurrijke mixtape.

Er kleven genoeg nadelen aan De Winnaar Houdt Aan: het klinkt fragmentarisch, soms rommelig, de scratches voegen weinig toe en niet al het materiaal is even sterk. In die zin is het verstandig de tape niet te zien als volwaardig album, maar als zoethoudertje. Het is een goede marketingtactiek van Top Notch: een nauwkeurig geplande release die ervoor zorgt dat Extince niet in de vergetelheid raakt en de fans geruststelt, in aanloop naar het langverwachte, nieuwe album van De Prins. Bovendien luistert het prima weg en strooit de Ex met spitsvondigheden. Het is een tussendoortje, maar wel een tussendoortje dat naar meer smaakt.

 ]]> blogs Wed, 25 Jan 2012 10:03:00 +0100 /page/artiest-blog/Extince /page/artiest-blog/Extince /page/artiest-blog/Jay%20Ko
Zichtbaar duf van de eerdere interviews, maar duidelijk goedgemutst en trots op zijn solodebuut wacht Lange Frans ons op in de lobby van Hotel V. Met een krappe tien jaar ervaring als rapper en een grote voet tussen de deur in Hilversum mag Frans met recht een doorgewinterde artiest worden genoemd. Tegelijkertijd is veel van zijn muzikale ervaring verkregen, en mede mogelijk gemaakt, door zijn jaren lange samenwerking met vriend Baas B. Nadat het duo op ietwat ongelukkige wijze uit elkaar is viel stond hij er echt alleen voor. “Het is natuurlijk wel anders. Bart [Baas B] had natuurlijk wel altijd de muzikale leiding. Hij produceerde veel stukken zelf, speelde de instrumenten in en had veel te maken met het mixen en masteren. Nu is dat wat meer bij mezelf komen te liggen. Maar dat is op zich ook wel fijn omdat je met z’n tweeën bij onenigheid toch altijd bent geneigd om naar een compromis te zoeken. Nu kon ik gewoon lekker helemaal doen wat ik wilde.”

Eigen wil of niet, de voor een groot publiek toegankelijke muziek van het tweetal heeft de boomlange rapper natuurlijk geen windeieren gelegd. Samen met Baas B stond hij op de grootste podia en festivals, componeerde hij een niet misstaand alternatief voor het Wilhelmus en behaalde hij diverse nummer 1-noteringen in de nationale hitparades. “Ik ben onze formule niet vergeten. Wij wilden altijd wel een soort poppy nummers maken en ik denk dat ik dat op Levenslied ook weer doe, maar dan iets rauwer en minder gepolijst. Groot verschil is wel dat Bart en ik destijds natuurlijk helemaal geen toegang hadden tot een Marco Borsato of een productieduo als Fluitsma en Van Tijn. Die luxe heb ik nu gelukkig wel.”

Een luxe waarvan de rapper ook gulzig heeft gebruikgemaakt. Wie de tracklist van Levenslied bekijkt zal het opvallen dat Lange Frans voor zijn debuut een groot aantal nationale popartiesten - onder anderen Jeroen van der Boom, Trijntje Oosterhuis en Marco Borsato - heeft weten te strikken. Het aantal rappers is daarentegen op drie vingers te tellen (Zwarte Sjaak, Kermit en Faberyayo). “De reden dat er zo weinig rappers op mijn album staan is omdat een klassieke hiphopplaat niet was wat ik wilde maken. Dit moest echt een persoonlijk album worden, geen uitverkoop. Die artiesten die er wel op staan zijn ook puur gekozen op hun klankkleur en niet vanwege hun naam ofzo. Het nummer Zing voor Me (met Thé Lau) bijvoorbeeld, daarvan hoor ik ook wel dat 'Zing een liedje voor me Frans' niet de meest hoogdravende songtekst is, maar de wijze waarop Thé het zingt sluit wel naadloos aan bij de emotie die we erin hebben proberen te leggen.”

“Maar,” gaat hij verder, “er is absoluut geen liefde verloren. Ik ben met al die hiphopjongens nog steeds erg dik en we gaan zeker nog muziek maken. Er komt sowieso binnenkort een video uit van RB’s Hou van Amsterdam en ik heb nog een plannetje met Appa, dus dat komt goed.” De verschijningen van de rappers die het album wél hebben gehaald kan Frans eenvoudig rechtvaardigen. “Sjaak is mijn mentor. Van hem heb ik alles geleerd, dus is het alleen maar logisch dat hij op mijn album staat. Kermit is een jongen die ik momenteel een beetje begeleid in zijn carrière en ik wilde hem graag een kans geven. Yayo staat erop omdat ik hem simpelweg de beste Nederlandse rapper van het moment vind.”

Dat Levenslied geen klassiek hiphopalbum is geworden zal weinig mensen verrassen. Met een lucratieve carrière als tv-presentator/-persoonlijkheid en een eigen theatershow lijkt Lange Frans het label ‘hiphop’ - in hoeverre hij hier ooit al voor in aanmerking kwam - lang en breed te zijn ontstegen. “Geef het beestje een naam, maar zeker op dit album maak ik echt liedjes. Een hiphopsong is van oudsher gestructureerd langs een couplet van zestien bars en een refrein van acht bars; hiervan wijk ik allang af. Het is veel interessanter om van het derde couplet bijvoorbeeld een bridge te maken of om een nummer te beginnen met een refrein. Wanneer is een derde couplet überhaupt nog dope? Vaak verschiet je al je kruit al in het eerste en tweede couplet en neem je het derde op de koop toe.” Stellig gaat hij verder: “Ik denk sowieso dat de slimme rapper van vandaag zichzelf ziet als een popmuzikant. We concurreren immers met alles wat populair is en je zou jezelf tekort doen door binnen dat hiphopkader te blijven. Mijn concurrenten zijn simpelweg de mensen die een plaat willen uitbrengen of ook op de radio willen komen.” Ernstig: “Nederland is klein en er is veel collegialiteit, maar je bent wel mijn concurrent. We rennen beide achter dezelfde euro aan en ik kan lachen met je, maar aan het eind van de dag ben ik verantwoordelijk voor mijn eigen succes. De schoorsteen moet natuurlijk wel roken.”

Die schoorsteen houdt Frans niet alleen maar rokend met muziek maken en optreden. Als gezegd heeft de rapper inmiddels diverse televisieprogramma’s mogen presenteren, maakte hij een opwachting in diverse spelletjesshows en nam hij deel aan tal van competities. Binnenkort gaat hij ook bij Veronica weer een nieuw programma maken. “Ik vind tv maken echt ontzettend tof om te doen. Ik ben sowieso meer een entertainer dan een rapper; daardoor gaat het presenteren mij ook zo goed af. Iedereen heeft kunnen horen dat ik mijn accent onder controle kan houden en een publiek weet te boeien. Enige nadeel dat aan tv kleeft is dat er zo ongelofelijk veel mensen bij betrokken zijn die boven jou staan. Wanneer een programma niet goed wordt ontvangen krijg je als presentator vaak alle shit over je heen omdat je het gezicht van de show bent. Terwijl het enige wat je doet in feite het presenteren is. De mensen buiten het zicht van de camera blijven dan vaak buiten schot.” Hij gaat verder: “Bij mijn muziek weet ik gewoon van ‘Oké, als je het niets vindt, dan ben ik daar zelf geheel verantwoordelijk voor’, maar bij televisie bepaal ik met mijn presentatie misschien maar voor twintig procent hoe het er uiteindelijk uit komt te zien. Dat is soms wel frustrerend.”

Waar de rapper als presentator misschien nog iets van de macht en invloed bij zichzelf houdt is hij bij zijn deelname aan spelletjes en competities geheel overgeleverd aan het format en de camera’s. Zo zag Nederland hem in het verleden al uiterst geconcentreerd een Foxtrot dansen en zagen wij de Diemenaar somtijds op krampachtige wijze een opera voordragen. Ben je na dergelijke uitstapjes als muzikant eigenlijk nog wel geloofwaardig? “Wat mensen van mij vinden kan mij eerlijk gezegd niet zoveel schelen. Uiteindelijk ben je zo geloofwaardig als je zelf denkt te zijn. Ik neem mijn besluiten altijd erg zorgvuldig en aan de hand van drie pijlers: of ik het leuk vind om te doen, of er een uitdaging in verscholen ligt en of het wat oplevert. Want ik ben natuurlijk ook niet op mijn achterhoofd gevallen. Dat Dancing With the Stars, daar keken elke avond wel mooi 900.000 mensen naar en als ik dan op die manier een andere kant van mijzelf kan laten zien denk ik: waarom niet? Sowieso heb ik door die programma’s wel de kans gehad om met professionals te werken zoals Ernst Daniël Smid; een icoon in de Nederlandse klassieke muziek. Zulke kansen laat ik niet onbenut.”

Hoe leuk en leerzaam die ervaringen op televisie en met professionals ook mogen zijn, Frans’ hart ligt toch primair bij de muziek. “De basis van wie ik ben is muziek. Ik heb het ook aan mijn muziek te danken dat ik überhaupt dingetjes op televisie mag doen. Met muziek heb ik zelf de touwtjes in handen en Levenslied is ook echt een project geweest waar ik al mijn tentakels in heb kunnen rammen.” “Het heeft volgens mij geresulteerd in een persoonlijk album vol met liedjes die de mensen zullen boeien.”

 ]]> blogs Tue, 24 Jan 2012 12:56:00 +0100 /page/artiest-blog/Jay%20Ko /page/artiest-blog/Jay%20Ko /page/artiest-blog/Extince Extince zijn nieuwe (mix)album “De Winnaar Houdt Aan” is verkrijgbaar. De mixtape bevat vierentwintig tracks met deels nog niet eerder uitgebracht materiaal.

“De Winnaar houdt aan” is het eerste project van Extince sinds zijn album “Toch?” uit 2007.“Voor mij voelt De Winnaar Houdt Aan echt als een nieuw album”, vertelt Extince. “Veel tracks die erop staan zijn ook opgenomen met die intentie, alleen kwamen sommigen al eerder naar buiten. Maar hierdoor is het wel veel meer dan zomaar een verzamel-cd: de tape heeft de kwaliteit van een regulier album. Het behelst mijn beste materiaal van de laatste vier jaar.”

De Winnaar Houdt Aan is gemixt door DJ DNS met MC Fit (Flinke Namen) als host. “Het fenomeen mixtape slaat tegenwoordig vooral op nummers maken over al bekende beats”, zegt Extince. “Op De Winnaar Houdt Aan staat alleen maar eigen materiaal”, naast De Prins zijn bijdragen te horen van onder meer Ali B, Jayh, Aisha, Fresku en Gers Pardoel.

Extince: “Het is een tijdje stil geweest rondom Extince, maar muziek maken kost soms gewoon veel tijd. Ik ben altijd bezig. Deze tape is een soort wake up call. Zodat de mensen weten dat ik er nog ben. Ik werk momenteel ook aan een soloalbum, maar met De Winnaar Houdt Aan zijn de fans denk ik wel even zoet.”

Bestel hier de mixtape op Bol.com! 


 ]]> blogs Tue, 24 Jan 2012 11:39:00 +0100 /page/artiest-blog/Extince /page/artiest-blog/Extince /page/artiest-blog/Sticks
Microphone Colossus 2 telt tien nummers voorzien van harde synthesizer beats van Kubus die door je speakers knallen. Op dit album rapt Sticks op een losse manier zoals je dit gewend bent bij de eerdere Microphone Colossus, in tegenstelling tot de manier waarop hij rapt bij bijvoorbeeld Opgezwolle. Als je luistert naar Opgezwolle Ft. Winne – Volle Kracht, dan is deze line toch enigszins opvallend: “Onbetreden paden trappen we fijn, want vloeistof deel 2 zou te makkelijk zijn.” Wat hij hier zegt is toch tegenstrijdig als je kijkt naar wat ze tegenwoordig doen. Kijk naar Microphone Colossus 1 en 2 en Fakkelteitsgroep Volume 1, 2 en 3. Inmiddels heeft Sticks ook al aangegeven bezig te zijn met Microphone Colossus 3.

Het album opent met Pokka FTG Shit, een lekkere track die net als het gehele album doordrenkt is met de eigenzinnige stijl van Sticks. In een interview met 3voor12 zei Sticks het volgende: “Ik vind het lastig aan de zijlijn te staan. Als ik anderen zie optreden op het Bevrijdingsfestival wil ik graag meedoen. Dus ja: het is wel weer gaan jeuken.” In het begin van het nummer Zoals Dit, moest ik direct aan deze zin denken. Hij vertelt namelijk dat hij bij Noorderslag aanwezig is, niet als artiest, maar als publiek. Met zinnen als “Ik hoef niet op te vallen, gappie, ik houd alles privé” en “Schrijven is in m’n leven mijn lichtpunt, maar zodra de spotlight erop staat, laat maar”, lijkt hij zijn uitgangspunt van wat hij vorig jaar had aan te geven. Terwijl in zijn 2e verse het onderwerp wat wegvalt en naar mijn mening het niet meer duidelijk is waar het nummer nou eigenlijk over gaat. In Hoop voor Terug rapt Sticks over zijn jaar van afwezigheid en zijn terugkomst. Hij geeft met dit nummer aan, dat zijn jaartje rust de moeite waard is geweest en je dit jaar weer veel mag verwachten van de Zwollenaar.

Kubus is net als bij Microphone Colossus 1 ook bij dit deel weer verantwoordelijk voor alle producties. Bij MC2 hebben de beats van Kubus ook een duidelijke stijl. De synthesizers zijn hierbij het meest opvallend. Het is een album dat van zowel Sticks als van Kubus is, zo staan bijvoorbeeld beide namen op het albumhoesje, maar zijn er ook genoeg momenten waarop de beat van Kubus zijn tijd krijgt.

Verder kent het album slechts één gastartiest, de van Opgezwolle bekende Phreako Rico is te horen in onder andere Harde Kerrun. Een nummer met een rustige maar vage beat, gekenmerkt door een rustig krijsende elektrische gitaar, waar Sticks en Rico in alle rust hun rijmpjes erop los laten. Verder is Rico op het album aanwezig met het nummer Boddiegart, waar een hard knallende bassline de energie overbrengt en Rico alsnog relaxt flowt op de beat. Een track waarbij ik de moshpit alweer gevormd zie worden. Alleen met een duur van 1 minuut 6 is Boddiegart toch echt aan de te korte kant.

Microphone Colossus 2 voldoet aan mijn persoonlijke verwachtingen. Het voelt experimenteel aan, ook als je kijkt naar de eigenzinnige beats van Kubus. Die eigen stijl maakt dat het een interessant album geworden is en zeker het checken waard is.

 ]]> blogs Thu, 19 Jan 2012 15:21:00 +0100 /page/artiest-blog/Sticks /page/artiest-blog/Sticks /page/artiest-blog/Rats%20On%20Rafts Vijf jaar geleden kochten ze gitaren en richtten een postpunkbandje op bij gebrek aan beter. En nu is er een radiosessie in Engeland en een optreden op Noorderslag. De Rats On Rafts zijn hot.

"Er zijn zo veel mensen die onze muziek vals klinkende shit vinden, zelfs in onze eigen vriendenkring." David Fagan, Rats on Rafts

Verbaasd waren ze wel, de vier leden van de Rotterdamse gitaarband Rats On Rafts, toen labelbaas Kees de Koning in het najaar van 2011 contact opnam. Hij had via de 'Luisterpaal' van muzieksite 3voor12hun elpee The Moon Is Big beluisterd (alleen op vinyl verkrijgbaar via het kleine label Subroutine) en wilde de band strikken voor zijn label Top Notch.

Top Notch? Dat is toch een hiphoplabel?
'Eigenlijk sprak het idee me meteen aan', zegt frontman David Fagan (23), geflankeerd door zijn bandgenoten in hun Rotterdamse stamkroeg Voigt. 'Met de muziek die op Top Notch verschijnt, heb ik niet veel, maar bij het label passen we eigenlijk wel: Top Notch is meer punk dan die saaie indie-gitaarlabels die we in Nederlandhebben.'

Daarmee doelt hij vooral op Excelsior Recordings, nemen we aan? Fagan: 'Ja. Die zoektocht naar het perfecte liedje, wij hebben daar niks mee.'

The Fall, The Cure, Echo & The Bunnymen
Rats On Rafts maakt stekelige postpunk die nadrukkelijk verwijst naar de vroege jaren tachtig. Ze sommen de namen zelf op: The Fall, The Cure, maar ook Echo & The Bunnymen en Nederlandse groepen als De Div, Nasmak en de Rotterdamse Rondos.


In september verscheen The Moon Is Big (na een ep en een single hun eerste volwaardige elpee) en verzorgde de band een sterk optreden tijdens het festival Incubate.
'Toen ging het balletje rollen', zegt drummer Joris Frowein.
'En het is nog niet gestopt met rollen', zegt Fagan.

Morgen vindt in Venlo de aftrap plaats van de drukste maand uit het bestaan van Rats On Rafts: na twee optredens in Nederlandse zalen brengt Top Notch op 13 januari The Moon Is Big opnieuw uit, nu op cd. Daarna: Noorderslag in Groningen, een tournee door het clubcircuit én vier optredens in Engeland als voorprogramma van de herenigde en door Rats On Rafts zeer bewonderde Nederlandse postpunkband Minny Pops, die in de vroege jaren tachtig actief was bij het legendarische label Factory Records.

BBC
Het kon weleens wat worden met Rats On Rafts in Engeland. Ze traden er al op, werden enthousiast onthaald en mogen op 18 januari een radiosessie komen doen in het BBC6-programma van Marc Riley: een idool van de band, want hij speelde ooit in The Fall.
Gitarist Arnoud Verheul: 'Het lijkt erop dat de mensen die wij hoog hebben zitten, ons goed vinden.'

Pas een jaar of vijf geleden besloten ze gitaren te kopen en een bandje op te richten. De reden, volgens Fagan: 'We zijn allemaal muziekfreaks en fanatieke platenkopers, maar bands die we tof vonden, waren er domweg niet in Nederland. Dus richtten we ons favoriete bandje zelf maar op.'

Blokfluitles
Eén bandlid had twee jaar pianoles gehad, een ander had op de muziekschool blokfluitles gehad, meer ervaring hadden ze niet. 'We konden echt helemaal niks', zegt Fagan. 'Het heeft een jaar geduurd voor ik een beetje kon spelen.'

Omdat ze fan van Mudhoney waren, wilden ze muzikaal de kant van de vroege grunge op. 'Maar dat gebeurde gewoon niet', zegt Frowein. 'Wat we ook deden, er kwam een soort postpunk uit.'

Op de vraag wat de jonge Rotterdammers zo aanspreekt in de postpunk uit de vroege eighties vliegen de woorden over tafel: de ritmiek, de energie, 'niet te technisch', 'lekker simpel'. De vraag is of het wel bij een postpunkband past om zo nadrukkelijk muzikale voorbeelden te hebben, waar die groepen zelf juist zo autonoom waren in hun keuzen.

Onzin
Fagan: 'Ik weet zeker dat dat onzin is. De Sex Pistols waren geïnspireerd door de New York Dolls en The Kinks, The Fall door Captain Beefheart, Joy Division door Bowie. Alleen was het in die tijd mode om dat te ontkennen. Je voorbeelden noemen, is nu gebruikelijker, dat is het enige verschil.'

Het zijn de eigenwijze toon en de fier geheven kinnen van de Engelse postpunkbands die Rats On Rafts zo aanspreken, stelt Fagan: 'Ze hadden een grote bek. Dat mis ik bij Nederlandse bandjes: die durven niets lelijks te zeggen, want het zou toch vervelend zijn als je die gasten daarna tegenkomt. Ik vind: als je iets waardeloos vindt, moet je dat gewoon zeggen. Daarmee zeg je toch niet dat je een hekel aan die mensen hebt? Er zijn zo veel mensen die onze muziek vals klinkende shit vinden, zelfs in onze eigen vriendenkring.'

Waar het allemaal om draait, is creatieve onafhankelijkheid: de Rats willen zelf de regie houden over al hun output, van muziek tot hoesontwerpen.
'We kunnen er niet van leven', zegt Fagan, die de kost verdient als productfotograaf voor een kledingmerk. 'Eigenlijk vind ik dat wel gezond: zo kunnen we zuiver blijven in onze keuzen. Misschien duurt het nog tien jaar voor we weer een elpee maken. Mij maakt het geen reet uit, zolang hij maar goed is. Top Notch jaagt ons niet op. Creativiteit moet je niet forceren.'

Rats On Rafts: Moon Is Big.
David Fagan (zang/gitaar), Florian Veenhuis (bas), Arnoud Verheul (gitaar) en Joris Frowein (drums).
Top Notch/Universal (cd-release: 13 januari)
Het album is onder andere te koop op Bol.com en te beluisteren op Spotify.


 ]]> blogs Mon, 09 Jan 2012 11:51:00 +0100 /page/artiest-blog/Rats%20On%20Rafts /page/artiest-blog/Rats%20On%20Rafts /page/artiest-blog/


 ]]> blogs Thu, 05 Jan 2012 10:18:00 +0100 /page/artiest-blog/ /page/artiest-blog/ /page/artiest-blog/Jay%20Ko
Frans Frederiks, zoals de rapper echt heet, houdt van hosselen. ‘Tijgeren’ noemt hij het zelf. In 2003 stopt hij in het zicht van de eindstreep met zijn studie bedrijfskunde, om zich volledig te richten op zijn rapcarrière. Een reeks top40-hits, drie succesvolle albums met Baas B, een legendarische serie mixtapes en verschillende bijbaantjes als tv-presentator later is Lange Frans uitgegroeid tot een BN’er van de bovenste plank. Geen verkeerde keuze dus.

Het verhaal begint in 1997. Op een basketbalveldje in Diemen richten buurjongens Frans Frederiks en Bart Zeilstra de formatie D-Men op. Bart heet voortaan Baas B, Frans plakt het bijvoegelijk naamwoord Lange voor zijn naam. Na wat bescheiden successen in battles en talentenjachten komt de D-Men machine in 2003 op stoom. Grote katalysator achter het succes is de serie Straatremixes: naar Amerikaans voorbeeld nemen Lange Frans en Baas B hun eigen teksten op over de instrumentale versies van bekende hiphophits. Met hulp van andere toekomstige sterren als Brace, Yes-R, Negativ en The Opposites rappen ze drie complete cd’s vol.

In 2004 lanceren Lange Frans en Baas B hun carrière als duo met het album Supervisie. De single Moppie wordt een grote hit en opvolger Zinloos bereikt zelfs de nummer 1-positie in de hitlijsten. Dat succes wordt in 2005 herhaald met de single Het Land Van, afkomstig van hun tweede album. Intussen stromen niet alleen de boekingen, maar ook de TMF Awards, 3FM Awards, Edisons en Essent Awards binnen. In 2008 volgt met Verder, het derde en laatste album van Lange Frans & Baas B.

In 2009 maakt het succesvolle duo bekend dat ze uit elkaar gaan. Baas B gaat achter de schermen verder omdat hij genoeg heeft van de schijnwerpers. Lange Frans kan er juist geen genoeg van krijgen. Zo is hij sinds 2005 wekelijks te horen in de radioshow van Giel Beelen, waar hij in rapvorm het nieuws van de afgelopen week doorneemt. Sinds 2006 is hij ook actief als tv-presentator. In 2010 toerde hij door het land met zijn eigen theatervoorstelling.

Tussen alle tijgerij door kan Lange Frans de muziek echter niet loslaten. Eind 2010 scoorde hij de derde nummer 1-hit van zijn carrière met Zing Voor Me, een duet met zanger Thé Lau. Een paar maanden later haalt hij opnieuw de hitlijsten met de single Vrij, die hij opneemt met Marco Borsato. In het najaar van 2011 verzorgde hij samen met Trijntje Oosterhuis de titelsong van bioscoopfilm De Heineken Ontvoering. In de tussentijd heeft hij ook nog tijd gevonden om te werken aan zijn eigen album Levenslied die op 27 januari 2012 verschijnt bij Top Notch. De plaat staat vol met samenwerkingen. Zo kun je onder andere nummers verwachten met Trijntje Oosterhuis, Anita Meyer, Jeroen van der Boom en Faberyayo.



 ]]> blogs Tue, 03 Jan 2012 11:06:00 +0100 /page/artiest-blog/Jay%20Ko /page/artiest-blog/Jay%20Ko /page/artiest-blog/Sef
Want als een album over de leven gaat, dan wil je ook alles horen. De pijn, het verdriet, het geluk, de gekte en de euforie. Maar de leven van Sef is blijkbaar vlakker, of hij houdt het een en ander achter. Het gaat hem in zijn teksten vaak nogal goed, met af en toe de kanttekening dat er ook dalen zijn naast de pieken, al horen we daar amper over. Alleen op De Wereld In schiet hij even uit met een prachtige tekst over ongeduld en de beperkingen van binding. Maar daar blijft het bij. De muziek werkt ook al niet mee. Veel cleane electropop, niet heel bijzonder en Sef heeft zelf niet de stem om veel af te wisselen. Het blijft dus vlak, in teksten en muziek. En dat is zonde, we hadden veel meer verwacht van De Leven.

ALEX VAN DER HULST



 ]]> blogs Fri, 23 Dec 2011 10:38:00 +0100 /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Kempi
Dat is ook niet per se nodig. De EP, bestaande uit elf tracks, gaat zo nu en dan wel over de ziekte, maar bestaat verder voor een groot gedeelte uit typerende Kempi-nummers. Zo rapt hij op Liefduh Pure met een snik in zijn stem over een relatie die is uitgegaan en vertelt hij op Wij Zijn Wij met veel levensvreugde over een relatie die juist wel goed verloopt. En zo wisselt hij sombere, melancholische teksten af met vrolijke raps. Een variatie die ook op zijn laatste plaat Het Testament van Zanian Adamus niet ontbrak. Dergelijke afwisseling komt ook terug in de flow van Kempi. Zo nu en dan zingt de MC een gedeelte en klinkt zijn stem warmer dan normaal (Martin’s Droom). Andere momenten rapt hij in een stevig tempo, en een stuk killer en zelfverzekerd (Skitt Martin’s Droom).

De instrumentale begeleiding (onder meer van Serrano en LV Beatz) dient ervoor de emoties van de Eindhovenaar te onderstrepen. Zo wordt Kempi ondersteund door sfeervolle pianoloopjes als hij rustig rapt/zingt en is er op Dansen tegen Cancer bijvoorbeeld een technogeoriënteerde productie te horen terwijl de rapper de luisteraar aanmoedigt de handen in de lucht te gooien. En hoewel deze beats elkaars tegenpool zijn, hebben ze wel als overeenstemming dat ze gemakkelijk in het gehoor liggen en een populaire vibe hebben.

Op #TEGENK4NKER staat de Eindhovens rapper zo nu en dan stil bij de ziekte, maar de EP is niet louter sentimenteel. Maar goed ook, want de kwaliteit van Kempi is juist om diverse emoties in zijn muziek te verwerken. Daar horen zowel droevige als vrolijke vertellingen bij. Hoorden we op Het Testament van Zanian Adamus al een volwassen Kempi die een flinke groei heeft doorgemaakt, op de #TEGENK4NKER EP zet hij deze stijgende lijn voort. Een goede reden om de EP via iTunes te kopen.

 ]]> blogs Thu, 22 Dec 2011 10:27:00 +0100 /page/artiest-blog/Kempi /page/artiest-blog/Kempi /page/artiest-blog/Sef
De EP die hij uitbracht in aanloop naar deze solo cd kreeg van hem de titel De Leventje mee en bevatte zes zoethoudertjes voor de fans. De hele cd die Sef erop liet volgen heet De Leven. In zowel de titel van de EP als de CD zit geen typfout, en ook is er geen Marokkaanse verwisseling van lidwoorden in geslopen. Het is een bewuste keuze, omdat Sef de titel “Het leven” veel te beladen vond voor iemand die jong is en nog niet heel veel heeft meegemaakt. En hoezeer mensen zich ook zullen ergeren aan zijn keuze van het lidwoord, de man heeft wel een punt. Zeker omdat er hij inderdaad niet heel diep gaat en er dus op zijn album geen grote levenslessen staan.

De cd bevat vooral een pop vorm van hiphop. Maar daar is niets vies aan, Sef zelf ziet het als het ubergenre en geniet dan ook met volle teugen van het maken van deze muziek. De titelsong van De Leven bevat misschien nog wel de meeste diepgang van alle nummers op de cd en is een soort gedicht op muziek. De tekst van het nummer komt er op neer dat je maar beter kunt genieten van het leven zolang het duurt. Deze song is overigens ook officiële titelsong van de film “Rabat” van Habbekrats. Een ander nummer wat de moeite van het vermelden waard is, is het nummer ‘Diamanten’, waarin Hans de Booij in het refrein de tekst:”Het regent diamanten en ze vallen op de Booij” (of boy, dat verschil is immers niet te horen) zingt. De afsluitende nummers ‘Blits’ met Jiggy Dje en ‘Flashy’ met Faberyayo gaan vooral over uiterlijk vertoon. Het luxe leventje en uiterlijk vertoon is iets waar Sef graag over rapt. De man houdt van mooie kleren en lekker eten en schroomt niet om hierover op te scheppen in zijn raps. Met Faberyayo heeft hij daarin ook een goede compagnon aan zijn zijde. Ze profileren zich als de Gebroeders Glim en kunnen zo samen opscheppen over dure kleren en het goede leven.

Het hoge niveau van zijn teaser zorgde bij mij voor hoge verwachtingen die helaas niet volledig ingelost worden. Voor degenen die net als ik die niet kon wachten op De Leven en daarom Het Leventje al grijsgedraaid heeft, blijkt dat De Leven helaas niet heel veel extra’s in petto heeft. De beste nummers stonden namelijk ook al op de EP. Dit zegt echter niets heel veel over de kwaliteit van de cd. Met zijn eerdere werk heeft Sef zijn eigen lat namelijk heel erg hoog gelegd. Daarom hoop ik ook oprecht dat mensen dit poppy album op waarde weten te schatten, goud zou een passende beloning zijn.
 ]]> blogs Wed, 14 Dec 2011 09:28:00 +0100 /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef
Onder welk genre het album nou precies valt, is nog steeds onbekend. Maar Sef beoogt – zo blijkt althans uit het nummer Renaissance Man – in ieder geval een innovatief wapenfeit op de planken te brengen. Sef identificeert zich met een levensgenieter, zo lijkt het. Shinen is zijn dagelijkse bezigheid, al komt dat irriterend vaak terug op de plaat.

Oude popmuziek ligt ten grondslag aan veel nummers. Vooral aan de beats is dat terug te horen. Maar ook is er veel zang te horen op de refreinen. Daartussenin etaleert Sef waar hij écht goed in is; rappen. Met name de eerste single De Leven geeft een indicatie van Sefs bekwaamheden.

Qua samenwerkingen heeft hij de juiste personen opgetrommeld om een feestje te bouwen. Willie Wartaal, Faberyayo, Dio en Adje maakten al hits met clubgerelateerde muziek. MC Fit en Jiggy Djé vallen daarbuiten, maar leveren – vooral de laatstgenoemde – een verdienstelijke bijdrage aan de plaat. Hans de Booij levert een refrein aan het geniale nummer Diamanten, waarvan recent de clip online verscheen.

De Leven is ideaal voor mensen die even alles los willen laten. Zelfs een ode aan overledenen geeft hij een positieve draai in het nummer De Groeten. Maar tekstinhoudelijk laat de cd nog wel wat te wensen over. Van ‘de leven is hard’ is in ieder geval geen sprake.

 ]]> blogs Wed, 14 Dec 2011 09:26:00 +0100 /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef stijl: hiphop
wat: album
label/eigen beheer: Top Notch

Met zijn bijdragen aan de nummers 'Stuk', 'Tijdmachine' en 'Broodje Bakpao' heeft Sef al drie hits op zijn naam staan. Nu is zijn debuut klaar en kun je rekenen op een plaat met invloeden uit de synthpop, dance, jaren '80 pop en hiphop. Verschillende producers hebben meegeholpen aan de totstandkoming van deze plaat. Denk FS Green, Snelle Jelle, Bas Bron, SirOJ, Reverse en Soulsearchin.

Met 'De Leven' relativeert Sef over zijn leven zoals het er nu voor staat en dat op een luchtige manier. Daarom heet het album ook niet Het Leven, omdat Sef naar eigen zeggen, nog niet oud en wijs genoeg is om dat te zeggen. De Leven laat genres los en creëert met het oude iets nieuws. Het is geen standaard hiphop, pop of R&B, maar de invloeden zijn allemaal met elkaar gemixt. Het resultaat is een album met wisselvallige kwaliteit in zowel de rijms als producties. In grote lijnen komen onderwerpen zoals dood, liefde, werk en vrijheid aan bod.

Het album begint sterk met de gelijknamige track, 'De Leven' dat als soundtrack voor de film 'Rabat' heeft gediend. Vervolgens hoor je 'Diamanten', een van de twee nummers waarop Hans de Booij meedoet. 'Robot Seks' kun je eigenlijk zien als een grote grap. Het nummer klinkt namelijk superfout. Op een metaforische manier rappen Sef, Willie Wartaal en Bas Bron over seks. Zombies gaat over mensen die op de automatische piloot leven en dat vind zijn vervolg in het nummer 'Negen Tot Vijf' waarin Sef aangeeft dat hij liever geen baan heeft van 9:00 tot 17:00. 'Cinderella' is Sefs versie van het Assepoestersprookje waarbij hij op zoek gaat naar zijn schatje in zijn lowrider. 'Op Een Bankje' sluit hier goed bij aan, want dit nummer heeft hij opgedragen aan zijn vriendin, zijn ware soulmate. 'Het Nachtleven' is een echte partytrack, 'Ik Weet Niet Goed' is het enige "echte" hiphopnummer (featuring Dio en MC Fit) en 'De Groeten' is opgedragen aan inspiratiebronnen/dierbare overledenen zoals de vader van Sef en Michael Jackson. Opmerkelijk is wel dat veel producties niet zouden misstaan op het album van De Jeugd Van Tegenwoordig zoals 'Flashy' (ft Faberyayo) en 'Blits' met Jiggy Dje.

Toegegeven, Sef heeft het best goed voor elkaar. Hij heeft een eigen sound (die verdacht veel lijkt op De Jeugd, maar dit terzijde) en het is vermakelijk. Naarmate het album vordert worden de beats simpeler en zijn de rijms kinderlijk in elkaar gezet. De balans opmakend blijkt dat het geheel niet boeiend genoeg is om je aandacht er voor een klein uur bij te houden. Dat is jammer want het album begint ijzersterk.
 ]]> blogs Wed, 14 Dec 2011 09:23:00 +0100 /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Group%20X
Goed, om maar met het allerbeste nieuws te beginnen: Jah6 is een fantastische band, en dat is niet zo gek als je kijkt naar de line-up. Uitsluitend namen die hun sporen verdiend hebben bij Beef en Gotcha!, om over het conto van meesterdrummer Cyril Directie nog maar te zwijgen... Kortom: instrumentaal zit het sowieso wel snor bij de Amsterdammers. Dat valt ook gelijk op bij de eerste (volledige) track, na een intro waarin een draaiorgel en de prachtige stem van Wim Sonneveld te horen zijn. Het eerste volledige nummer is 'Waarom', een Nederlandse vertaling van het door Frank Sinatra beroemd gemaakte 'My Way' Het is een heerlijke binnenkomer, maar toch even wennen met die Nederlandse tekst, terwijl die vertaling toch al een kleine 20 jaar oud is.

Vervolgens bewegen de wenkbrauwen van uw recensent zich opwaarts. Wat schetst namelijk zijn verbazing: het derde nummer, 'Diep In Mijn Hart', stond in ongewijzigde vorm ook al op de ep! Een korte studie van de rest van de tracklist leert de luisteraar dat dat bij in totaal 5 nummers op dit album het geval is, al is bij 'Mooi Was Die Tijd' de stem van Corry Konings toegevoegd. Het enige dat verder veranderd is aan deze nummers is de mastering. Dat neemt niet weg dat het zonde is dat Jah6 dit doet, want deze liedjes kennen de luisteraars al! Een beetje slap misschien?

Dat mag de pret niet echt drukken, want Jah6 heeft z'n chops gewoon enorm goed voor elkaar. De nummers zijn goed gearrangeerd, en hoewel vrijwel alle nummers door verschillende mensen zijn gemixt, 'Jah6' klinkt toch als een eenheid. Als Herman Havertong, Pieter Both en consorten een Demis Roussos-coverband waren geweest was het waarschijnlijk nog steeds te gek geweest, alleen al door de enorme instrumentale beheersing van de heren.

Er is nog een kritiekpuntje. Ondanks dat de reggaefeel er bijzonder lekker in zit en uw recensent niet stil kan zitten tijdens het schrijven van deze recensie, is er iets dat niet lekker is. De frasering en het arrangement van de zangpartijen is eigenlijk hetzelfde gebleven. Havertong heeft een geweldige stem, maar is geen reggaezanger. Hij zingt alles vrijwel zoals het origineel ook klonk en dat heeft z'n voordelen (want zo kent iedereen de smartlap-klassiekers), maar het maakt de twist die die nummers nog lekkerder had kunnen maken, net niet af.

Maakt dat heel veel uit? Niet echt. Dit is gewoon een steengoeie plaat, geschikt voor een enorm breed publiek. Is het "de uitvinding van deze eeuw", zoals de heren zelf zeggen? Nou, nee. Maar leuk is het wel. Ga dit schijfje aanschaffen en ga Jah6 vooral live zien, neem pils ter hand en jank mee met de teksten die je, zonder dat je het zelf wist, van voor tot achter uit je hoofd kent.

Hoogtepunt van dit album? De cover van Ramses Shaffy's 'Laat Me'. Naast dat het een geweldig nummer is doet Jah6 het met respect, met een prachtige sample van Ramses zelf als intro en geweldige sopraansaxofoonlicks.

aantal tracks: 14
totale speelduur: 49:36 minuten


 ]]> blogs Tue, 13 Dec 2011 10:22:00 +0100 /page/artiest-blog/Group%20X /page/artiest-blog/Group%20X /page/artiest-blog/Lefties%20Soul%20Connection
Waar de Lefties zich met dit album vooral mee hebben beziggehouden zijn de gastbijdrages. Op bijna de helft van de cd staan vocale bijdragen, waar de band duidelijk een andere weg inslaat dan de vorige twee albums. Maakt dit gegeven de plaat een ander geheel? Jazeker, maar niet slechter!

Luister bijvoorbeeld naar “She is not Answering” en je hebt direct het antwoord. Michelle David, uit New York maar woonachtig in Nederland, is verantwoordelijk voor de meeste bijdrages en dat doet zij verdienstelijk. Ook op “U got Me” en “Baby Come Back” laat zij zich duidelijk gelden. Naast David heeft ook Flo Mega uit Duitsland een bijdrage, op “Have Love With Travel”. Een sterk up-tempoliedje met een fijn refrein.

Hammond
Wie de Lefties Soul Connection al kent, weet dat het boordevol Hammondorgel zit. En dat maakt deze plaat ook weer heerlijk om naar te luisteren. Met de instrumentale songs onderscheidt de band zich duidelijk van de rest en gaat de echte funk over je speakers.

Een ware must om te luisteren is Code99, met een geweldige Cody Vogel op drums. Ook “The Hump” (spannende filmmuziek) en “Riding on Candy” zijn aanrader. Lefties Soul Connection laat de luisteraar ook met dit derde album weer ‘swingen’.

 ]]> blogs Tue, 13 Dec 2011 10:18:00 +0100 /page/artiest-blog/Lefties%20Soul%20Connection /page/artiest-blog/Lefties%20Soul%20Connection /page/artiest-blog/Lefties%20Soul%20Connection
Ze stonden bij Lefties Soul Connection nooit zo bekend om de vocalen, maar al snel kwam het feit naar buiten dat de Amsterdamse band op dit album wel aardig wat gastbijdragen heeft geplaatst. Meer vocale inbreng dus en daarmee automatisch een andere vibe. Of dit een toevoeging is gebleken of juist niet dat zal moeten blijken.

Opener Shake it Up, Burn It Loose is zo’n nummer waarbij een zangeres is toegevoegd. Haar naam is Michelle David en eerlijk is eerlijk, ze doet het goed. Energiek nummer, lekker vibe, knalt er meteen goed in. Door de toevoeging van de zangeres krijg ik een beetje een Sharon Jones & the Dap Kings gevoel, wat natuurlijk alleen maar als compliment te beschouwen is.

Michelle David is ook weer te horen op She’s Not Answering. Ze gebruikt haar stem wel totaal anders op dit nummer. Nummer heeft ook een wat relaxtere vibe als het vorige. Prima nummer, vooral de ritmiek is bijzonder fijn.

Op Code 99 geen gastartiesten. Dit nummer is een stukje onversneden orgelfunk. Wat blijft dat toch een fantastisch instrument! Dit is de muziek waar we de Lefties Soul Connection van kennen. De muziek waarom we ze zo waarderen.

Nu hebben we het orgel in het vorige nummer al gelauwerd. Dit kunnen wij bij The Hump wederom doen. Ook in dit nummer heeft een hoofdrol, samen met de retestrakke drums. Vrij rustige funk, even uitrusten voordat we weer verder gaan.

U Got Me is al eens voorbij gekomen op onze website. Op dit nummer horen we wederom Michelle David de vocalen voor haar rekening nemen. Dit nummer is wederom het bewijs dat door de vocalen de muziek van Lefties Soul Connection degelijk anders wordt. Een goede zangeres als Michelle David maakt het rijker en afwisselender. Ruimte voor een orgelsolo zal er immers altijd wel zijn.

Een andere gastartiest is te horen op Have Love Will Travel. Flo Mega heet de zanger met de authentieke stem. Door zijn stem krijgt dit nummer een beetje een soulvibe uit vervlogen tijden met zich mee. Eerlijk gezegd bevalt de combinatie Lefties Soul Connection en Flo Mega zo dat dit een uitschieter op dit album benoemd kan worden. Het is dan ook meteen erg jammer dat hij niet op een ander nummer voorbij komt.

Wie we wel vaker horen is Corrina Greyson. Dat is voor het eerst op Cover My Eyes, één van de traagste nummers op dit album. Dit is zo’n nummer waar de zangeres lekker met haar stem als het ware “in gaat hangen”. Het nummer schrijdt als het ware voorbij. Alsof je een mes door dikke appelstroop haalt. Heerlijk!

Om dan dezelfde zangeres te horen op You Don’t Know is wel even wennen. Het tempo gaat omhoog, het Sharon Jones gehalte komt weer om de hoek kijken en het feestje kan beginnen. You Don’t Know is een fijn en swingend nummer geworden.

Na dit vocale geweld valt de band weer even terug naar de instrumentals. Eerst is daar Rimfire, wat mijn part zo in een geslaagde film past a la Ocean’s (noem een getal) of iets met blaxpoitation. Buckaloose gaat, zoals de titel als aangeeft, aardig loose. De ritmiek swingt als een stuiterbal en ik blijf me verbazen over de essentie van strakke drums. Lefties Soul Connection weet deze essentie goed uit te pakken en vast te houden. Fantastisch ook, die tempowisselingen en hoorbaare rijkheid aan muzikaliteit. Ridin’ On Candy biedt weer ruimte aan de prachtige orgel. Typical Lefties Soul Connection funknummer. En als laatste instrumental is daar de titeltrack. En het drumstel wordt inderdaad aardig gepunched. Knallend en energie funknummer.

Het album sluit af met Michelle David, die we horen op Baby Come Back. Nummer had zo in de jaren 60/70 gepast. Dit komt mede door de backing vocals. Fijne afsluiter.
Concluderend valt dus te zeggen dat Lefties Soul Connection op de valreep van 2011 nog een album hebben uitgebracht dat weleens in meerdere eindejaar lijstjes terecht zou kunnen komen. Over de gehele linie gewoon erg constant en met goede afwisselende vocale toevoegingen. Heb simpelweg nog geen slecht album van deze band gehoord.

 ]]> blogs Tue, 13 Dec 2011 10:14:00 +0100 /page/artiest-blog/Lefties%20Soul%20Connection /page/artiest-blog/Lefties%20Soul%20Connection /page/artiest-blog/Sef
Zoals al gezegd, het was een avond vol bekende gezichten. De Ballinnn' crew kwam onder meer Willie Wartaal, JeBroer en Stepherd van Nouveau Riche, Deejay Abstract en Veronica tegen.Tussen alle hiphop door kwam op het grote scherm Sef enkele keren "live" voorbij en deelde hij zijn activiteiten (lees: porno kijken) met het Paradisopubliek. Na het rondlopen en genieten van de combinatie die Eristoff Vodka en HipHop heet was het dan zover; op het grote scherm achter de DJ's zagen we een naar de Paradiso snellende Sef. Lang kon het niet meer duren!

Om 3 uur was Sef nog nergens te bekennen maar stond het hele podium + band al klaar en opeens betrad de Jeugd van Tegenwoordig Willie Wartaal lid the stage en knalde hij meteen zijn verse van "Renaissance Man" door de speakers en daarna kwam Sef ein-de-lijk het podium op. Sef ging verder met "Renaissance Man" en bracht duidelijk een energy-impuls naar het publiek toe, dat een beetje ingedut leek door het wachten.

Daarna kwam "Diamanten" aan bod waar Sef het refrein zelf op zich nam door het ontbreken van poplegende Hans de Booij (woont in Thailand). Diamanten is een track die al een tijdje uit is waardoor het publiek die ook merkbaar beter kende dan "Renaissance Man". Na "Diamanten" deed Sef een (korte) versie van "Robot Seks". Daarna betrad een ander de Jeugd van Tegenwoordig lid het podium; Faberyayo was ook uitgenodigd door Sef om "Flashy" te doen. "Flashy" is qua tempo en stijl een stuk meer laidback en rustig dan "Diamanten" en zorgde voor een ontspannen sfeer.

Faberyayo was nog niet eens van het podium af of Noah's Ark labelbaas Jiggy Dje stond al naast Sef om "Blits" door de speakers te laten knallen. Nadat Jiggens weg had geruimd kwam "Het Nachtleven" aan bod, een van de weinige solo performances van de avond. In de track keert de zin "party on, party on is het levensmotto" vaak terug en het duurde dan ook niet lang voordat de halve Paradiso aanhaakte en hard meeschreeuwde.

Wat vooral opviel aan alle performances van Sef was dat hij een stuk beweeglijker was dan in voorgaande optredens. Natuurlijk was Sef (en de hele band) strak in pak maar de uitvoering was losser en beweeglijker. Erg dope!

Weer kwam er een featuring aan; Sef haalde mede-Flinke Namen lid MC Fit en tijdmachine-reisgenoot Dio on stage en samen deden zij "Ik weet niet goed" ; een track die met zoveel energie gebracht werd dat zelfs de enkele dames van middelbare leeftijd stonden te springen op het balkon! Na "Ik weet niet goed" leek de show over, maar MC fit haalde Sef over om nog "De Leven" te performen. De titeltrack is natuurlijk het meest bekend onder het publiek en "soms" was dan ook het meest gehoorde woord voor enkele minuten in de Paradiso. Sef trok zich daarna terug en alle DJ's gingen Back2back de avond uitdraaien. Sef beloonde het lange wachten van het publiek met een 40 minuten durende show waardoor de Paradiso stond te trillen als mr. Parkinson himself. Sef heeft duidelijk bewezen Ballinnn' te zijn en dat "De Leven" een heel dope album is. Ballinnn!



 ]]> blogs Thu, 01 Dec 2011 11:59:00 +0100 /page/artiest-blog/Sef /page/artiest-blog/Sef