24-01-12Postpunktechnogrungeduo Aux Raus stopt eind deze week met bestaan om zich te storten op nieuwe projecten... Hun afscheidstournee vindt zijn hoogtepunt op 27 januari in Paradiso. In hun achtjarig bestaan maakten ze drie platen en traden ze meer dan vijfhonderd keer op in achttien landen. Omdat zo’n bandbestaan nooit zonder ingrijpende, hartverscheurende en tragikomische momenten kan verlopen vroegen we Aux Raus naar de vijf grootste dieptepunten van hun carrière.

Uitgelachen door een Duitse agent

Op weg naar een optreden in Berlijn werden we aangehouden door de Duitse grenspolitie. Ze vroegen wat we gingen doen. Toen we zeiden dat we een band waren en gingen optreden werden de agenten argwanend. Ze wilden onze auto doorzoeken. We stapten uit. Ze doorzochten onze tassen en vroegen of we de achterklep van de auto open wilden doen. In de achterbak lag één gitaar en één versterker. De agent vroeg wat voor soort muziek we maakten. We zeiden: een soort technopunk. Waarop de agent en zijn collega hard begonnen te lachen. Wat voor punkband? “Nennen sie das ein Punkband mit nur eine gitarre?”

Mexicaanse file

In 2006 had ons Mexicaanse label een tour door Mexico geregeld. Op de eerste avond van de tour speelden we in Cholula, een kleine stad in het binnenland. De negentienjarige organisator van het optreden zou een bus regelen om ons direct na de show naar het vliegveld te brengen. Na het optreden was iedereen dronken en vooral de organisator zelf. De bus voor de reis van twee uur naar het vliegveld zou er zo aan komen. Na een paar uur bleek er geen bus te zijn geregeld. Er werd besloten met een personenauto naar het vliegveld te gaan. We vertrokken met zes man, en reden met alle apparatuur in de auto gepropt naar het vliegveld. Een uurtje hielden we het goed vol, maar na drie uur was de lol er af. Omdat we te laat waren vertrokken kwamen we in de ochtendspits terecht. Alle auto's nonstop toeteren. En iedereen in de auto moest pissen, maar je kon niet uitstappen want aan beide kanten van de weg was een betonnen muur in plaats van een vluchtstrook. De reis duurde vijf uur en we misten het vliegtuig.

Zomer in Terassa

In de zomer van 2006 speelden we in Terassa, een klein stadje net buiten Barcelona. De eerste paar dagen verbleven we in Barcelona, daarna werden we voor een week ondergebracht in Terassa. We hadden twee optredens, aan het begin van de week één op een festival, aan het eind van de week één in een zaaltje. Het stadje bleek wat minder pittoresk dan we ons hadden voorgesteld. Het was een grauwe industriële voorstad en ons 'hotel' was een depressieve studentenflat. Geen zee om in af te koelen, alleen beton. Het festival was een goedbedoeld jaarlijks cultureel evenement. Het was druk, maar de sfeer was niet al te gemoedelijk. Vanaf het podium zagen we een massale vechtpartij ontstaan. Eerst renden een groep jongens met knuppels die ze overal uit de bosjes haalden de ene kant op. Even later renden dezelfde gasten de andere kant op, achtervolgd door een nog grotere groep. Gedurende de week gingen we een aantal keer met de trein naar Barcelona en ook in de trein naar Terassa vlogen mensen elkaar meerdere keren aan. Geen vakantietip.

Een tiran in Nürnberg

In 2007 speelden we zeven shows als voorprogramma van The Locust in Duitsland. Met The Locust klikte het goed en de optredens waren tof. Maar het viel snel op dat je als voorprogramma niet altijd even aardig behandeld wordt. Je bent bij voorbaat niet belangrijk, er is geen drank backstage en slaapplekken blijken soms niet geregeld. In Nürnberg moesten we vroeg beginnen, maar toen we aankwamen was de lokale geluidsman nergens te vinden. Al snel bleek dat het overige personeel bang was voor de geluidsman. De tiran was een berucht lokaal figuur. Hij zat te eten werd ons verteld, en als je iets niet moest doen dan was dat hem storen tijdens het eten. Maar omdat we bijna op moesten zat er weinig anders op dan de man te gaan halen. Ongegeneerd chagrijnig kwam hij uit het restaurant om het mengpaneel te bedienen. Nadat hij letterlijk één knop indrukte en de muziek hoorde vroeg hij: is this really necessary? Met veel tegenzin en na een discussie zette hij ook de gitaar en vocalen aan.

De Euroliner naar Londen

We waren uitgenodigd om in Londen te spelen. We hadden niet eerder in Engeland gespeeld dus we besloten voor die ene show op en neer te gaan. Er werd een vliegticket geboekt, maar de heenvlucht zou al een week voor het optreden zijn. Aangezien we geen week zonder reden in Londen wilden zijn, besloten we zelf maar met de Euroliner heen te gaan op de dag van de show. We vertrokken vroeg vanaf Amsterdam Amstel; we zouden er dan in het begin van de avond zijn. Ik besloot een slaappil in te nemen, zodat ik door de reis heen zou slapen. Al na anderhalf uur rijden stopte de bus bij de Belgische grens voor een ontbijt en iedereen moest de bus verlaten. Knikkebollend zat ik in het wegrestaurant te wachten tot we weer verder konden. In Calais misten we, misschien dankzij de riante stops van de buschauffeur, de boot. We moesten twee uur wachten en kregen steeds meer honger, maar er bleek geen winkeltje of restaurant open te zijn. Toen we eindelijk aan boord waren kwamen we erachter dat we nergens met pin konden betalen. Van Bastiaans laatste anderhalve euro kochten we één mini portie friet, die we samen deelden. Vervolgens de file in. Uiteindelijk kwamen we om twaalf uur 's avonds aan op het feest, waar we over een kutversterkertje voor drie en een halve verklede zatlap hebben gespeeld.